سلام به رفقای فوتبالی و همراهان همیشگی مجله بت‌فوروارد. انتخابات ریاست فیفا قراره ماه مارس تو شهر رباط مراکش برگزار بشه و جیانی اینفانتینو فعلا بدون رقیب جدی به سمت یک پیروزی راحت پیش میره. اما این روزها خیلی‌ها به آرسن ونگر فشار میارن تا وارد این رقابت بشه. بیایم بررسی کنیم که آیا سرمربی افسانه‌ای آرسنال واقعا رئیس خوبی برای فیفا میشه یا نه.
گزینه عالی برای پایان دادن به ریاست کت‌وشلواری‌ها
آرسن
یک نقل قول معروف میگه کسی که تشنه قدرت هست اصلا نباید به قدرت برسه. دقیقا به همین دلیل ونگر می‌تونه بهترین گزینه برای ریاست فیفا باشه چون هیچ علاقه و اشتیاقی برای این صندلی نشون نمیده. برخلاف سپ بلاتر و اینفانتینو که کلا مدیر و حقوق‌دان بودن و تو راهروهای فیفا بزرگ شدن، ونگر اولین رئیسی میشه که با بیست و دو سال حضور تو آرسنال، فوتبال رو واقعا از درون زمین می‌فهمه. او نه دنبال بازی‌های سیاسی و درآمدهای عجیب و غریب هست و نه می‌خواد با آدم‌هایی مثل «سالت‌بی» عکس صمیمی بگیره! نامزدهای دیگه مثل کوزو تاشیما یا رامون وگا هم اصلا در حد و اندازه‌ای نیستن که بتونن با اینفانتینو رقابت کنن و ونگر تنها رقیب شناخته‌شده و معتبر محسوب میشه.
خطر بزرگ ایده‌های عجیب و غریب ونگر
اما ریاست ونگر یک جنبه ترسناک هم داره. او تو نقش فعلی خودش به عنوان مدیر توسعه جهانی فیفا ایده‌های به شدت عجیبی برای تغییر قوانین بازی داده. پیشنهادهایی مثل زدن اوت دستی با پا تو نیمه خودی، ادامه بازی در صورت خروج توپ از خط کرنر و برگشت دوباره اون به زمین، و البته قانون عجیب آفساید که میگه اگه فقط یک عضو بدن مهاجم که میشه باهاش گل زد عقب‌تر از خط دفاع باشه دیگه آفساید نیست! الان فدراسیون‌ها با یک لبخند مودبانه این ایده‌ها رو تو لیگ‌های پایین آزمایش می‌کنن و بعد محترمانه کنار می‌ذارن و تو دلشون میگن تا جلسه بعدی خدانگهدار عمو آرسن! اما اگه ونگر قدرتمندترین مرد فوتبال جهان بشه، ممکنه این قوانین رو با اختیار کامل اجرایی کنه و کلا شکل فوتبال رو به هم بریزه.
پاسخ نهایی: نود و پنج درصد سیاست در برابر پنج درصد فوتبال
آرسن
با تمام این حرف‌ها به نظر می‌رسه ونگر اصلا وارد این بازی نمیشه. پی‌یر منس خبرنگار فرانسوی اخیرا فاش کرده که حدود هشت روز پیش تو ورزشگاه و در حاشیه بازی پاریس اف‌سی و موناکو با ونگر صحبت کرده و او به صراحت گفته هیچ علاقه‌ای به این پست نداره. دلیلش هم کاملا مشخصه. پی‌یر منس میگه پست ریاست فیفا نود و پنج درصد سیاست و فقط پنج درصد فوتبال هست، اما ونگر دقیقا برعکس این رو می‌خواد یعنی نود و پنج درصد فوتبال و پنج درصد سیاست. پس با این حساب اینفانتینو کار راحتی برای ابقا تو پست ریاست فیفا داره و فوتبال هم از ایده‌های رادیکال ونگر در امان می‌مونه.
