سلام به شما عاشقان فوتبال و خورههای اخبار پشتپرده در مجله بت فوروارد. خب رفقا بالاخره این یک ماه جنونآمیز هم تموم شد و با رسیدن به پایان جام جهانی، پرونده این مسابقات با تمام شگفتیها، بالا و پایینها و حواشی عجیبش بسته شد. الان تو همون روزای خستهکننده و بیروح بعد از فینالیم که آدم نمیدونه باید با خودش چیکار کنه. دیگه خبری از کلکلهای داغ، استرسهای کشنده و بیدار موندنهای نصفهشب تا دم صبح نیست. یک ماه تمام با این بازیها زندگی کردیم، حرص خوردیم و با گلهای ثانیههای آخر از جا پریدیم. حالا اما به نقطه آخر رسیدیم و بیاید به دور از هیاهو، برای آخرین بار این تورنمنت عجیب و غریب رو مرور کنیم.
فینالی که شبیه فینال نبود
پایان جام جهانی
بازی آخر تو ورزشگاه متلایف قرار بود یه جنگ تمامعیار بین قهرمان اروپا و قهرمان کوپا آمریکا باشه، اما تو عمل اسپانیا یه کلاس درس تاکتیکی برای آرژانتین گذاشت. همه منتظر یه بازی پایاپای بودن، اما ماتادورها جوری مالکیت توپ و میدون رو تو دست گرفتن که بازیکنای آرژانتین فقط مجبور بودن دنبال سایه توپ بدون. فکرشو بکنید، تیمی که مدافع عنوان قهرمانی جهان بود، تو کل نیمه اول حتی نتونست یک بار توپ رو تو محوطه جریمه حریف لمس کنه! این آمار برای تیمی که لیونل مسی رو تو خط حملهاش داره واقعاً باورنکردنیه.
آرژانتین با چنگ و دندون و البته سیوهای شاهکار مارتینز که رسماً یه تنه تیمش رو تو بازی نگه داشته بود، مقاومت کرد تا کار به وقتهای اضافه بکشه. اما اخراج بچگانه انزو فرناندز تو ثانیههای آخر وقت قانونی، کمر تیم رو بدجوری شکست. تو وقتهای اضافه دیگه فقط یه تیم تو زمین بود. وقتی فران تورس با اون شوت دیدنی کار رو یکسره کرد، دیگه رمقی برای بازگشت نمونده بود. اسپانیا جام رو برد چون واقعاً تو کل تورنمنت بینقص بود و نشون داد قهرمانیشون اصلاً شانسی نبوده.
پوستاندازی فوتبال و تغییر نسل پادشاهان
پایان جام جهانی
اما جدای از بحثهای فنی، تجربه پایان جام جهانی همیشه یه حس مبهم و عجیبی داره. این تورنمنت به ما نشون داد که فوتبال داره با سرعت نور تغییر میکنه و چهرههای جدیدی دارن جای بزرگان رو میگیرن. از یه طرف آخرین حضور اسطورههایی مثل لیونل مسی رو دیدیم که تو فینال کاملاً از جریان بازی خارج شده بود و نتونست کاری از پیش ببره. و از طرف دیگه ظهور بچهمدرسهایهای نترسی مثل لامین یامال رو تماشا کردیم که جلوی بزرگترین ستارههای دنیا با اعتمادبهنفس جولان میدادن.
انگار تو همین یک ماه، فوتبال رسماً پوست انداخت و یه نسل جدید، جوان و پرانرژی قدرت رو به دست گرفت. این جام پر بود از کامبکهای دیوانهکننده و درخشش تیمهایی که کسی روشون حساب نمیکرد. آرژانتین با وجود جنگندگی بالاش، نتونست حریف انرژی بینظیر جوونهای اسپانیایی بشه و در نهایت تسلیم این نیروی جوانی شد.
بازگشت به زندگی عادی بعد از سوت آخر
حالا ما موندیم و استادیومهای خالی و البته انتظار کشنده برای شروع دوباره لیگهای باشگاهی. فردای پایان جام جهانی همیشه یکی از سختترین روزها برای یک طرفدار دوآتیشه فوتباله، چون باید دوباره برگردیم به روتین زندگی عادی و اون هیجان هر روزه دیگه وجود نداره. ترک کردن عادت تماشای هر روزه فوتبال، خوندن حواشی و پیگیری مصاحبههای جنجالی اصلاً کار راحتی نیست.
ماتادورها حالا با شایستگی تمام روی بام دنیا نشستن و حقشون هم بود که این جام طلایی رو ببرن و جشن قهرمانی بگیرن. باید بهشون تبریک گفت و البته به خودمون هم یه خسته نباشید بگیم که یک ماه تمام، با تکتک اخبار، گلها، حواشی و لحظات تلخ و شیرین این تورنمنت زندگی کردیم. چرخ فوتبال باز هم میچرخه و به زودی با داستانهای جدید و هیجانانگیز برمیگرده تا دوباره همهمون رو میخکوب کنه.
فوتبال ادامه داره…
