سلام به دوستان پرانرژی و همراهان همیشگی ستون حواشی مجله بت فوروارد. چطورید با تبوطاب مستطیل سبز و خبرهای داغش. پایان جام جهانی همیشه فرصت خیلی خوبیه تا یک نگاه عمیقتر به خودمون و وضعیت فوتبالمون بندازیم و ببینیم کجای کاریم. امروز میخوایم بریم سراغ یک مقایسه عجیب که تفاوت سطح فوتبال ما با دنیا رو محکم تو صورتمون میکوبه. میخوایم ذهنیت یک مربی بزرگ تو فینال جام جهانی رو بذاریم کنار کسایی که تو فوتبال ما فقط ادعای بزرگی دارن و همیشه از زمین و زمان طلبکارن. فوکوس اصلی ما تو این مطلب روی نیمکت تیم خودمون و رفتار عجیبیه که بعد از حذف از جام دیدیم. بریم ببینیم این تفاوت فرهنگی عمیق از کجا نشأت میگیره و چرا ما همیشه تو توهم دستاورد زندگی میکنیم.
توهم دستاورد
سرمربی تیم ملی
تیم ملی آرژانتین تو فینال جام جهانی ۲۰۲۶ اسیر تاکتیک بینقص اسپانیا شد و با آمار صفر شوت تو چارچوب بازی رو واگذار کرد. اما لیونل اسکالونی که قهرمانی دوره قبل رو تو کارنامه داشت تو کنفرانس خبری نتونست جلوی بغضش رو بگیره. اون با چشمای پر از اشک گفت شرمندهام و دلم خونه و تقصیرها رو خیلی مردونه گردن گرفت. حالا این تواضع رو بذارید کنار فضای فوتبال خودمون. امیر قلعهنویی به عنوان سرمربی تیم ملی بعد از اینکه تو همین جام جهانی سه تا مساوی پیاپی آورد و حتی نتونست تیم رو به جمع ۳۲ تیم برتر برسونه جوری سینه سپر میکنه که انگار جام رو فتح کرده. تیم ما با نمایش بهشدت سردرگم همون تو مرحله گروهی حذف شد اما ژنرال مدام از دستاوردهای خیالی حرف میزنه و تو مصاحبههاش میگه ما بدون باخت جام رو ترک کردیم. این حجم از توهم برای تیمی که هیچ بردی نداشته و زودتر از خیلیا چمدونها رو بسته واقعا غیرقابل باوره.
آفساید با اعتقاد نیست ژنرال
قلعهنویی به جای پذیرش ضعفهای فنی و تاکتیکی شمشیر رو از رو برای همه بسته و مدام تهدید میکنه که کسی حق انتقاد نداره. سرمربی تیم ملی تو نشستهای خبری به جای بحث فنی به چهرههایی مثل عادل فردوسیپور و خداداد عزیزی پریده و اونا رو دشمن تیم ملی میدونه چون فقط واقعیتها رو گفتن. اما یکی از خندهدارترین بخشهای ماجرا اینه که ایشون هنوز اعتقاد داره گل دقیقه آخر شجاع خلیلزاده به مصر تو بازی آخر آفساید نبوده. آخه مرد حسابی تو فوتبال مدرن امروز آفساید که با اعتقاد قلبی و قسم خوردن مشخص نمیشه. تکنولوژی و دوربینهای دقیق میلیمتری بررسی کردن و مشخص شده که اون توپ صددرصد آفسایده. ولی سرمربی تیم ملی اصرار داره که سیستم جهانی اشتباه میکنه و فقط چشمای اون درست میبینه و سیستم داوری حق ما رو خورده.
بهترین نسل تاریخ در شبکه سه
توهم
این روحیه طلبکار بودن به بازیکنای تیم هم قشنگ سرایت کرده. علیرضا بیرانوند دروازهبانی که به جای تمرکز روی کارش تو زمین سبز همیشه دنبال حاشیهست بعد از این حذف تلخ میره میشینه تو شبکه سه روبهروی میثاقی. مجری عجیبی که ظاهرا تو کلاسهای احترام به مخاطب و حفظ حرمتها همیشه غایب بوده و قشنگ یه [جای خالی] تو تلویزیونه که تخصصش فقط روی اعصاب رفتن و دامن زدن به حاشیههای زرده. بیرانوند تو این برنامه با چهرهای حقبهجانب از مهدی مهدویکیا شاکیه که چرا نیومده تو اردو بهشون سر بزنه و روحیه بده. از اون طرف تو سوشال مدیا هم با اسطورهای مثل علی دایی کلکل میکنه و خیلی راحت به این مرد بزرگ میپره. این بازیکنها فکر میکنن با سه تا مساوی تو آسونترین گروه جام جهانی منتی سر مردم گذاشتن و مدام خودشون رو بهترین نسل تاریخ معرفی میکنن در حالی که هیچ خروجی مفیدی نداشتن.
وقتی این رفتارها و توهم دستاوردهای سرمربی تیم ملی و بازیکنا رو با تواضع و گریههای اسکالونی مقایسه میکنیم تازه میفهمیم چرا ما همیشه درجا میزنیم. تفاوت ما تو استعداد نیست بلکه تو همین غرور کاذبیه که چشمها رو روی واقعیت بسته.
تا حاشیه داغ دیگه کمربندها رو ببندید…
