درود به همه دوستان و پایهثابتهای ستون حواشی مجله بت فوروارد. امروز میخوایم بریم سراغ یکی از عجیبترین و البته جنجالیترین سوژههای فوتبالی این روزها که حسابی تیتر یک رسانههای ورزشی دنیا شده. ماجرای تیمی که همیشه تو تاریخش پز ستارههای کهکشانیاش رو میداد و کاپیتانهای تیم ملی اکثرا از تو دل رختکن این تیم بیرون میاومدن، اما حالا برای جام جهانی ۲۰۲۶ حتی یه صندلی خالی هم تو پرواز لاروخا نداره. بله، لیست نهایی لوئیس دلافوئنته رسما منتشر شد و یه زلزله واقعی تو برنابئو به پا کرد: صفر بازیکن از رئال مادرید! اتفاقی که نه یه شوخی رسانهای بلکه یه شوک تاریخی برای پایتختنشینهاست و حالا موضوع غایبان مادریدی اسپانیا تبدیل به مهمترین بحث هر محفل فوتبالی شده.
سایه سنگین کاتالانها و تیتر تحقیرآمیز هشت بر صفر
غایبان مادریدی
برای اینکه عمق این کمدی تلخ رو بهتر درک کنید و بفهمید چرا اینقدر سر و صدا به پا شده، باید نگاهی به ترکیب مسافران بندازیم. در حالی که طرفداران رئال با حسرت به این فهرست نگاه میکنن و دنبال یه اسم آشنا میگردن، تیم رقیب یعنی بارسلونا دقیقا هشت نماینده تو تیم ملی داره! یعنی بلوگرانا که تو رقابتهای باشگاهی لالیگا گاهی تو کورس قهرمانی جا میمونه و نتایج رو واگذار میکنه، اینجا تو عرصه ملی یه انتقام بینقص، شیرین و به شدت دردناک از رقیب دیرینهاش گرفته.
اوج این کلکل و کریخوانی رو میشد تو دکههای روزنامهفروشی کاتالونیا به وضوح دید. یکی از روزنامههای ورزشی معروف که بدجور طرفدار بارسلوناست، با یه تیتر درشت و بیرحمانه روی صفحه اولش نوشت: «۸ – ۰؛ تیم ملی بارسلونا» این تیتر دقیقا همون نمکی بود که مادریدیها رو روانی کرد و داغ دلشون رو تازه نگه داشت. وقتی بازیکنایی مثل لامین یامال، پدری، گاوی و پائو کوبارسی قراره اسکلت اصلی لاروخا رو بسازن، رقبای کاتالان حق دارن بخندن و تو شبکههای اجتماعی مدام بگن که این اصلا تیم ملی اسپانیا نیست، بلکه همون بارسلوناست که فقط یه دست لباس قرمز پوشیده و راهی قاره آمریکا شده.
رئال مادرید؛ قربانی سیاستهای کهکشانی خودش؟
با دیدن لیست طولانی غایبان مادریدی اسپانیا، هواداران خشمگین رئال تو شبکههای اجتماعی حسابی از خجالت سرمربی دراومدن. اونا مدام میپرسن چطور ممکنه تیمی بدون «ژن قهرمانی» و تعصب بازیکنای مادرید بتونه تو فشار وحشتناک جام جهانی دوام بیاره؟ حتی بازیکنی مثل دنی کارواخال که نماد تعصب بود و به تازگی از برنابئو خداحافظی کرد، تو لیست اولیه مسافران هم جا نگرفت.
اما اگه بخوایم یه کم منطقی باشیم و از اون فضای احساسی هواداری فاصله بگیریم، باید یه سوزن هم به خود فلورنتینو پرز و مدیریت رئال بزنیم. وقتی ترکیب اصلی رئال با حضور ستارههایی مثل امباپه، جود بلینگام، وینیسیوس جونیور و رودریگو شبیه یه تیم منتخب جهان یا سازمان ملل میشه و کل بازار نقل و انتقالات رو برای خرید ستارههای خارجی جارو میکنن، خب کاملا طبیعیه که دیگه بازیکن بومیِ باکیفیت و فیکس تو رختکن باقی نمیمونه. وقتی خودت به استعدادهای اسپانیایی فرصت بازی نمیدی و همهشون رو روی نیمکت میخکوب میکنی، قطعا نباید انتظار داشته باشی تیم ملی کشور روی نیمکتنشینهای تو حساب باز کنه و اونا رو ببره جام جهانی.
سرمربی کوررنگ و قماری به بزرگی جام جهانی
غایبان مادریدی
واکنش سرمربی اسپانیا به انتقادات رسانههای مادریدی، دقیقا مثل ریختن بنزین روی آتیش بود. دلافوئنته تو کنفرانس خبری با خونسردی و یه پوزخند ریز گفت: «من اصلا به باشگاهها نگاه نمیکنم و تعصب رنگی ندارم؛ نگاه من کاملا ملیه و فقط آمادگی بازیکن برام مهمه.» این حرف یعنی جناب سرمربی کلا رنگ پیراهنها رو نمیبینه، البته به شرطی که اون پیراهنها آبی و اناری نباشن.
در نهایت، این لیست عجیب و دعوت نشدن غایبان مادریدی اسپانیا، یه قمار مرگ و زندگی برای شخص دلافوئنته به حساب میاد. او با نادیده گرفتن کامل کهکشانیها، رسانههای قدرتمند پایتخت مثل مارکا و آاس رو مثل یه بمب ساعتی علیه خودش کوک کرده. فرمول ماجرا برای همه خیلی سادهست: اگه اسپانیا بتونه تو جام جهانی با این جوونهای بارسایی خوش بدرخشه و تا مراحل پایانی پیش بره، دلافوئنته میشه نابغهای که اسیر اسمهای پر زرق و برق نشد و به هدفش رسید.
اما وای به روزی که ماشین لاروخا تو همون مرحله گروهی یا حذفی مسابقات پنچر بشه و به بنبست بخوره! اونوقت روزنامههای مادریدی از همین الان چاقوهاشونو تیز کردن تا سرمربی رو زنده زنده سلاخی کنن و این فاجعه رو مستقیما گردن نبودن بازیکنای باتجربه رئال بندازن. باید بشینیم و ببینیم این ریسک بزرگ، دلافوئنته رو تو تاریخ فوتبال اسپانیا به عرش میبره یا اینکه با سر میکوبتش به فرش.
تا سوژه بعدی و حواشی جذاب دیگه، فوتبالی بمونید!
