سلام به رفقای فوتبالی و همراهان همیشگی مجله بت‌فوروارد. اوضاع تیم ملی فوتبال ایران این روزها اصلا خوب نیست و نگرانی‌ها برای جام ملت‌های آسیای ۲۰۲۷ به اوج خودش رسیده. شاگردان امیر قلعه‌نویی تو فیفادی اخیر دو تا نمایش به شدت ضعیف و دور از انتظار داشتن و مقابل ازبکستان سه بر یک و مقابل روسیه دو بر صفر شکست خوردن. با احتساب سه تا مساوی تو جام جهانی ۲۰۲۶، تیم ملی تو پنج بازی اخیرش رنگ هیچ بردی رو ندیده و حالا تو فاصله نود و نه روز تا جام ملت‌ها، کلی علامت سوال دور و بر تیم می‌چرخه.
تقویم خالی و معمای سفر به آنتالیا
تیم ملی
عجیب‌ترین قسمت ماجرا اینجاست که فیفادی سپتامبر و اکتبر با هم ادغام شدن و هر تیمی می‌تونه چهار تا بازی دوستانه انجام بده، اما فدراسیون فوتبال فقط دو تا بازی برای تیم ملی در نظر گرفته بود! الان ملی‌پوشان تو شهر کازان موندن و مشغول ریکاوری هستن اما هیچکس نمی‌دونه برنامه روزهای آینده چیه.
قلعه‌نویی سه تا راه پیش رو داره. یا باید اردوی تیم ملی رو همین‌جا تموم کنه و بازیکن‌ها برگردن تهران، یا یک بازی درون‌تیمی برگزار کنن، و یا اینکه راهی آنتالیای ترکیه بشن تا با یک رقیب گمنام و ضعیف بازی کنن. قبلا قرار بود با ونزوئلا بازی کنیم که اونا ترجیح دادن بعد از بازی با ژاپن و کره برن به مصاف اردن. فدراسیون فقط بیست و چهار ساعت وقت داره تا این بلاتکلیفی بزرگ رو حل کنه و شاید بردن یک حریف ناشناخته بتونه کمی از فشارها روی کادر فنی کم کنه.
سردرگمی تاکتیکی و نبود بازی‌ساز
تیم ملی تو این دو تا بازی هیچ شباهتی به یک تیم مدعی نداشت. قلعه‌نویی جلوی ازبکستان از سیستم چهار-چهار-دو استفاده کرد اما جلوی روسیه رفت سراغ سیستم سه دفاعه که حسابی جواب عکس داد و علی نعمتی و آریا یوسفی نتونستن سمت چپ رو جمع و جور کنن. تو بازی با روسیه ما فقط سی و سه درصد مالکیت توپ رو داشتیم و روس‌ها دوازده بار سمت دروازه ما شوت زدن.
نبود یک هافبک خلاق مثل سامان قدوس یا بازیکنی مثل محمدجواد حسین‌نژاد به شدت به چشم اومد. دایره حملات تیم فقط محدود شده بود به ارسال از کناره‌ها که اون هم هیچ نتیجه‌ای نداشت. تازه قلعه‌نویی تغییرات عجیبی هم تو لیست داده بود. بازیکن‌های همیشگی مثل محمد محبی، قایدی و جهانبخش رو دعوت نکرد و به جاش نفراتی مثل مهدی لیموچی، میلاد سورگی و محمدمهدی محبی رو آورد. محمدمهدی محبی هم که جلوی روسیه فیکس بود، خیلی زود تو دقیقه بیست و هشت مصدوم شد و رفت بیرون.
پیرمردهای خسته و یک رکورد فاجعه‌بار
تیم ملی
تو بازی با روسیه، سیدحسین حسینی روی گل اول اشتباه بدی تو شروع مجدد داشت و الکساندر گولووین توپ رو از بین پاهای او وارد دروازه کرد. رو گل دوم هم گولووین یک کاشته بی‌نقص زد که حسینی فقط تماشاگر بود. نیمه دوم پیام نیازمند اومد تو زمین و با سه تا سیو عالی نذاشت شکست سنگین‌تری رقم بخوره. حتی حضور دنیس اکرت تو خط حمله تو نیمه دوم هم نتونست گره‌گشا باشه.
آمار تیم ملی واقعا ناامیدکننده است. اونا تو دو تا بازی کلا هشت تا شوت زدن و تنها گل هم روی ضربه آزاد و گل به خودی بازیکن ازبکستان به دست اومد! با وجود اینکه انتظار می‌رفت بعد از جام جهانی تیم ملی جوان بشه، میانگین سنی ترکیب اصلی ما تو این دو تا بازی سی سال بود و همون نفرات همیشگی تو زمین بودن. حتی پپه لوسادا مربی بدنساز تیم هم اعتراف کرده که شرایط بدنی بازیکن‌ها نسبت به جام جهانی افت محسوسی کرده.
به نظر شما با این سبک بازی، تغییرات عجیب و ترکیب مسن، تیم ملی می‌تونه تو جام ملت‌های آسیا حرفی برای گفتن داشته باشه یا باید منتظر یک ناکامی دیگه باشیم؟
