بارسلونا در طول تاریخ خود میزبان تعداد زیادی از بزرگترین و افسانهای ترین بازیکنان فوتبال جهان بوده است. این باشگاه که یکی از پرافتخارترین و شناختهشدهترین تیمهای تاریخ فوتبال محسوب میشود، تاکنون ۲۸ قهرمانی در لالیگا، پنج قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا و افتخارات بزرگ دیگری به دست آورده است. اما اهمیت بارسلونا فقط به جامها و قهرمانیهایش محدود نمیشود. این باشگاه به نمادی از هویت کاتالونیا و یکی از مهمترین نمایندگان یک فلسفه خاص فوتبالی تبدیل شده است؛ فلسفهای که بر تکنیک بالا، پرورش بازیکنان جوان و پایبندی به سبک خاص بازی تأکید دارد.
لیست ۲۵ بازیکن برتر تاریخ بارسلونا
در طول دهههای مختلف، بازیکنان زیادی این هویت را به بهترین شکل به نمایش گذاشتهاند؛ چه بازیکنانی که از آکادمی لاماسیا به تیم اصلی رسیدند، چه کسانی که با تمام وجود برای پیراهن باشگاه جنگیدند و چه ستارههایی که فوتبال را به همان سبک معروف بارسلونا بازی کردند. در ادامه این مقاله از مجله بت فوروارد، ۲۵ بازیکن برتر تاریخ بارسلونا را بر اساس توانایی فنی، تأثیرگذاری و میراثی که در این باشگاه به جا گذاشتهاند رتبهبندی میکنیم.
۲۵. جرارد پیکه
شخصیت قدرتمند، صریح، کاریزماتیک و گاهی جنجالی جرارد پیکه باعث شده بعضی وقتها تواناییهای فوقالعاده او به عنوان یک مدافع میانی کمتر مورد توجه قرار بگیرد. با این حال، پیکه بدون شک یکی از بااستعدادترین مدافعان میانی نسل خود و حتی تاریخ فوتبال بود. این بازیکن، محصول آکادمی لاماسیا در سال ۲۰۰۸ به بارسلونا بازگشت و خیلی زود به یکی از مهرههای اصلی موفقترین دوران تاریخ باشگاه تبدیل شد. پیکه در بهترین سالهای دوران حرفهای خود، بدون شک یکی از بهترین مدافعان میانی دنیا بود.
او در مجموع ۶۶۹ بار برای بارسلونا به میدان رفت و طی بیش از یک دهه حضور در این تیم، ۳۰ جام مهم به دست آورد. پیکه همچنین ۵۶ گل برای باشگاه بارسلونا به ثمر رساند که او را در جایگاه دوم گلزنترین مدافعان تاریخ باشگاه قرار میدهد. کمتر بازیکنی در تاریخ بارسلونا به اندازه جرارد پیکه توانسته هویت این باشگاه را نمایندگی کند. او یک رهبر واقعی و بدون تردید یکی از اسطورههای بارسا است.
۲۴. روماریو
روماریو تنها به دو فصل حضور در کاتالونیا نیاز داشت تا نام خود را برای همیشه در تاریخ بارسلونا ثبت کند. استعداد خارقالعاده این مهاجم برزیلی به اندازهای بود که هواداران بارسا خیلی زود شیفته او شدند. روماریو در اولین فصل حضورش در بارسلونا موفق شد در ۳۳ مسابقه لالیگا ۳۰ گل به ثمر برساند و نقش مهمی در قهرمانی بارسلونا داشته باشد.
او که زمانی از او با عنوان «بازیکنی شبیه شخصیتهای کتابهای مصور» یاد شده بود، یکی از مهمترین ستارههای تیم رویایی یوهان کرایف به حساب میآمد. چابکی، تکنیک فوقالعاده، سرعت بالا و قدرت تمامکنندگی بیرحمانه باعث شده بود تماشای بازی روماریو برای هواداران فوتبال لذتبخش باشد.
۲۳. کارلس رکساچ
کارلس رکساچ یکی از چهرههای همیشگی بارسلونا در نیمه دوم قرن بیستم بود. او به عنوان بازیکن و عضو کادر فنی، در مجموع ۴۴ سال متوالی در این باشگاه حضور داشت. رکساچ بعدها در جذب بازیکنی که در رتبه نخست همین فهرست قرار گرفته نیز نقش مهمی ایفا کرد.
این وینگر سابق زمانی که توپ را در اختیار داشت بسیار خطرناک بود و بهخصوص در ضربات ایستگاهی مهارت زیادی داشت. او در ۶۷۲ مسابقه با پیراهن بارسلونا به میدان رفت و به نهمین گلزن برتر تاریخ باشگاه تبدیل شد. رکساچ تمام دوران حرفهای خود را در یک باشگاه سپری کرد و در فصل ۰۲-۲۰۰۱ نیز هدایت بارسلونا را بر عهده گرفت. او در سال ۲۰۱۰ دوباره به عنوان مشاور به باشگاه بازگشت.
۲۲. دنی آلوز
برزیل در طول تاریخ مدافعان کناری بزرگی را به فوتبال معرفی کرده و دنی آلوز بدون شک یکی از بهترین آنها است. انرژی تمامنشدنی آلوز در زمین، در کنار قدرت بازیسازی، دید فوقالعاده و تکنیک بالای او، باعث شد به یکی از تأثیرگذارترین بازیکنان بارسلونا تبدیل شود. او پنجمین بازیکن برتر تاریخ باشگاه از نظر تعداد پاس گل است.
هماهنگی فوقالعاده دنی آلوز و لیونل مسی در جناح راست بارسلونا نیز یکی از مهمترین دلایل موفقیت این تیم بود. این دو نفر یکی از خطرناکترین جناحهای راست تاریخ فوتبال را تشکیل داده بودند. آلوز همچنان سومین بازیکن خارجی با بیشترین تعداد بازی برای بارسلونا است و در دوران حضورش در کاتالونیا ۲۳ جام مهم به دست آورد.
۲۱. لوئیس سوارز میرامونتس
این فهرست شامل دو بازیکن با نام لوئیس سوارز است و نفر اول، لوئیس سوارز میرامونتس است. سوارز یک هافبک هجومی شجاع و در عین حال بسیار ظریف و تکنیکی بود که بسیاری او را یکی از بهترین بازیکنان نسل خودش میدانند. او در سال ۱۹۶۰ به اولین بازیکن اسپانیایی تبدیل شد که توپ طلای فوتبال مردان را به دست میآورد.
این ستاره اسپانیایی نقش مهمی در دو قهرمانی بارسلونا در لالیگا داشت و در سال ۱۹۶۱ نیز این تیم را به اولین فینال اروپایی تاریخ باشگاه رساند. بحران اقتصادی باعث شد بارسلونا مدت کوتاهی پس از قهرمانی سوارز در توپ طلا، مجبور به فروش او شود. با این حال، او با ثبت ۱۴۱ گل در ۲۵۳ مسابقه میراث بزرگی از خود در بارسلونا به جا گذاشت.
۲۰. آندونی زوبیزارتا
اگر بخواهیم آندونی زوبیزارتا را با یک واژه توصیف کنیم، آن واژه «ثبات» خواهد بود. او هرگز بازیکنی نبود که به دنبال جلب توجه باشد، اما هر زمان بارسلونا به او نیاز داشت، وظیفه خود را به بهترین شکل انجام میداد. زوبیزارتا سنگربان تیم رویایی بارسلونا بود و عملکرد درخشان او در جام باشگاههای اروپا سال ۱۹۹۲ که امروزه با نام لیگ قهرمانان اروپا شناخته میشود، برای همیشه در تاریخ باشگاه باقی خواهد ماند.
او نقش بسیار مهمی در اولین قهرمانی بارسلونا در این رقابتها داشت. زوبیزارتا ۱۱ جام مهم با بارسلونا به دست آورد که چهار قهرمانی لالیگا نیز در میان آنها قرار دارد. جالب اینکه در چهار فصل قهرمانی بارسا، او در مجموع فقط چهار مسابقه را از دست داد. او با ۶۲۲ بازی در لالیگا یکی از رکوردداران بزرگ این رقابتها نیز به حساب میآید و در چهار جام جهانی برای تیم ملی اسپانیا حضور داشت.
۱۹. میشائیل لادروپ
با وجود اینکه اختلاف میشائیل لادروپ با یوهان کرایف، قهرمان دوران کودکی و بعدها سرمربیاش، باعث شد بارسلونا را به مقصد رقیب بزرگ یعنی رئال مادرید ترک کند، او را میتوان یکی از هنرمندترین بازیکنان تیم رویایی بارسلونا دانست. این مهاجم دانمارکی از زمان خود جلوتر بود. بازیکنی بسیار ظریف که همان اندازه که در گلزنی توانایی داشت، در خلق موقعیت نیز فوقالعاده بود.
سالها در ورزشگاه نیوکمپ بنری با مضمون «از بازی لادروپ لذت ببرید» دیده میشد و این موضوع به خوبی محبوبیت و سبک تماشایی او را نشان میدهد. لادروپ طی پنج سال حضور خود در باشگاه، چهار قهرمانی متوالی لالیگا و اولین قهرمانی بارسلونا در جام باشگاههای اروپا را به دست آورد.
۱۸. پپ گواردیولا
پیش از آنکه پپ گواردیولا به عنوان سرمربی فوتبال بارسلونا را متحول کند، ۱۱ فصل با پیراهن آبیواناری و شماره چهار مشهور این تیم در زمین حضور داشت. گواردیولا قلب تیم رویایی بارسلونا بود. یوهان کرایف زمانی درباره او گفته بود که گواردیولا مانند ادامه وجود خودش در داخل زمین است.
او نمونه اولیه هافبک مدرن بارسلونا بود؛ بازیکنی که ظرافت در بازی را با دید فوقالعاده و تکنیک بسیار بالا ترکیب میکرد. گواردیولا در ۴۷۹ مسابقه برای بارسا به میدان رفت و ۱۴ جام مهم به دست آورد. او بعدها در قامت سرمربی به باشگاه دوران کودکی خود بازگشت و هدایت یکی از پرافتخارترین نسلهای تاریخ بارسلونا را بر عهده گرفت.
۱۷. دیگو مارادونا
حضور دیگو مارادونا در بارسلونا کوتاه اما درخشان بود. او هرگز نتوانست تمام ظرفیت فوقالعاده خود را در این باشگاه نشان دهد، اما همچنان تأثیری فراموشنشدنی به جا گذاشت. مارادونا در لحظاتی از حضورش در بارسلونا همان استعدادی را به نمایش گذاشت که بعدها باعث شد بسیاری او را یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال بدانند.
دو فصل حضور او در بارسا تحت تأثیر مصدومیتهای متعدد قرار گرفت و درگیریهای داخل زمین نیز بخش دیگری از دوران حضورش در این تیم بود. با این حال، لحظات درخشانی نیز وجود داشت. یکی از معروفترین آنها مربوط به الکلاسیکوی فصل ۸۳-۱۹۸۲ بود؛ زمانی که مارادونا پس از یک گل تماشایی به اولین بازیکن بارسلونا تبدیل شد که هواداران حاضر در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو برایش ایستاده تشویق کردند.
مارادونا طی دو فصل سه جام مهم با بارسلونا به دست آورد. حضور او در این باشگاه را میتوان داستان یک نابغه سرکش دانست؛ بازیکنی که اعتبار جهانی بارسلونا را افزایش داد.
۱۶. نیمار
هنگامی که نیمار در سال ۲۰۱۳ از سانتوس به بارسلونا پیوست، انتظارات فوقالعاده زیادی از او وجود داشت. با این حال، ستاره برزیلی نه تنها انتظارات را برآورده کرد، بلکه حتی فراتر از آن ظاهر شد. نیمار در ۱۸۶ مسابقه برای بارسا موفق شد ۱۰۵ گل بزند و ۷۶ پاس گل بدهد.
او در کنار لیونل مسی و لوئیس سوارز یکی از بهترین و شاید قدرتمندترین مثلثهای هجومی تاریخ فوتبال را تشکیل داد. نیمار طی چهار فصل حضور در بارسلونا تقریباً تمام جامهای ممکن را فتح کرد و در فصل ۱۵-۲۰۱۴ نیز به همراه تیم موفق به کسب سهگانه شد. او در جناح چپ بازیکنی فوقالعاده خطرناک بود و بدون شک یکی از بااستعدادترین بازیکنانی است که در ورزشگاه نیوکمپ بازی کردهاند.
نیمار همچنین یکی از مهرههای اصلی بازگشت تاریخی بارسلونا مقابل پاریسنژرمن در مرحله یکهشتمنهایی لیگ قهرمانان فصل ۱۷-۲۰۱۶ بود؛ دیداری که بارسلونا توانست شکست چهار گله مسابقه رفت را جبران کند. او یک فصل بعد با انتقالی رکوردشکن به ارزش ۲۲۲ میلیون یورو راهی پاریسنژرمن شد. جدایی جنجالی نیمار هنوز برای بسیاری از هواداران بارسلونا ناراحتکننده است و بعضی از آنها او را «شاهزادهای که هرگز پادشاه نشد» توصیف میکنند.
۱۵. ریوالدو
ریوالدو برای جایگزینی رونالدو، همتیمی خود در تیم ملی برزیل، به بارسلونا پیوست و در فاصله سالهای ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲ با گلهای فراوان خود هواداران نیوکمپ را مجذوب کرد. او در دو فصل نخست حضورش در لالیگا ۴۳ گل به ثمر رساند و نقش مهمی در دو قهرمانی بارسلونا داشت.
ریوالدو در سال ۱۹۹۹ توپ طلا را نیز به دست آورد. شاید ماندگارترین لحظه دوران حضور او در بارسلونا مربوط به سال ۲۰۰۱ باشد؛ زمانی که در دقیقه ۸۷ دیدار مقابل والنسیا با یک ضربه قیچیبرگردان تماشایی گل پیروزی را به ثمر رساند و سهمیه لیگ قهرمانان اروپا را برای بارسا قطعی کرد. ریوالدو با وجود اینکه مهاجم نوک نبود، دریبلزن فوقالعاده و گلزنی مادرزاد محسوب میشد. او چهار جام مهم با بارسلونا به دست آورد.
۱۴. ساموئل اتوئو
ساموئل اتوئو یکی از بهترین گلزنان تاریخ بارسلونا است و همان مهاجمی بود که این تیم برای آغاز دوباره دوران موفقیت خود از فصل ۰۵-۲۰۰۴ به آن نیاز داشت. مهاجم کامرونی دو بار جایزه پیچیچی، عنوان آقای گل لالیگا، را به دست آورد و سه مرتبه نیز قهرمان این رقابتها شد.
اتوئو در مسابقات بزرگ نیز عملکرد فوقالعادهای داشت و در هر دو فینال لیگ قهرمانانی که همراه بارسلونا قهرمان شد، موفق به گلزنی شد. قدرت بدنی، تلاش بیوقفه و تمامکنندگی فوقالعاده او نقش مهمی در موفقیتهای بارسا طی پنج فصل حضورش در باشگاه داشت.
از همکاری تماشایی با رونالدینیو در تیم فرانک رایکارد گرفته تا قرار گرفتن در خط حمله تیم شکستناپذیر گواردیولا در فصل ۰۹-۲۰۰۸، اتوئو همیشه یکی از مهرههای اصلی بود. بسیاری او را بهترین بازیکن آفریقایی تاریخ میدانند. ۱۳۰ گل رسمی اتوئو برای بارسلونا نیز او را در میان بهترین گلزنان تاریخ باشگاه قرار داده است.
۱۳. هریستو استویچکوف
تصور اینکه بارسلونا بدون حضور هریستو استویچکوف میتوانست چهار قهرمانی متوالی لالیگا و اولین قهرمانی اروپایی خود را به دست آورد، دشوار است. این مهاجم کاریزماتیک یکی از خطرناکترین بازیکنان خط حمله تیم رویایی بارسلونا بود. استویچکوف که بسیاری او را بهترین بازیکن تاریخ فوتبال بلغارستان میدانند، یکی از معدود بازیکنان بارسلونا است که در دوران حرفهای خود قهرمانی اروپا، کفش طلا و توپ طلا را تجربه کرده است.
او در آخرین مسابقه خود برای باشگاه دو گل زد و یک پاس گل داد تا بارسلونا قهرمان لالیگا شود. استویچکوف طی هفت فصل حضور در بارسا ۱۳ جام مهم به دست آورد و یکی از مهمترین بازیکنان موفقیتهای بارسلونا در دهه ۱۹۹۰ بود.
۱۲. رونالدو نازاریو
کم پیش میآید بازیکنی تنها بعد از یک فصل حضور در یک باشگاه، در میان بهترین بازیکنان تاریخ آن قرار بگیرد؛ اما عملکرد رونالدو نازاریو در فصل ۹۷-۱۹۹۶ چنین جایگاهی را کاملاً توجیه میکند. مهاجم برزیلی در یکی از خیرهکنندهترین فصلهای انفرادی تاریخ فوتبال اسپانیا و بارسلونا، در ۴۹ مسابقه تمامی رقابتها ۴۷ گل به ثمر رساند.
در بسیاری از این گلها، رونالدو مدافعان و دروازهبانهای حریف را یکی پس از دیگری پشت سر میگذاشت و در نهایت توپ را با آرامش وارد دروازه میکرد؛ روشی که بعدها به یکی از ویژگیهای مشهور گلزنی او تبدیل شد. عملکرد انفجاری رونالدو به بارسلونا کمک کرد جام حذفی اسپانیا، سوپرجام اسپانیا و جام در جام اروپا را به دست آورد. نکته شگفتانگیزتر اینکه رونالدو در آن زمان تنها ۱۹ سال داشت و دنیا برای اولین بار توانست به شکل واقعی استعداد بازیکنی را ببیند که بعدها به یکی از بزرگان تاریخ فوتبال تبدیل شد.
۱۱. سزار رودریگز
بارسلونا سزار رودریگز را از لیگهای آماتور به خدمت گرفت و او در ادامه ۱۳ فصل برای باشگاه بازی کرد و به یکی از بهترین مهاجمان شماره ۹ تاریخ بارسا تبدیل شد. رودریگز به دلیل وضعیت موهایش لقب «ال پلوکاس» را گرفته بود و یکی از مهمترین ویژگیهای او ضربات سر بسیار قدرتمند و مهارنشدنی بود.
او یکی از ستارههای اصلی تیم معروف «پنج جام» بارسلونا بود که در فصل ۵۲-۱۹۵۱ موفق به کسب پنج جام شد. رودریگز ۲۳۲ گل رسمی برای بارسلونا به ثمر رساند و هنگام بازنشستگی بهترین گلزن تاریخ باشگاه بود. رکورد او حدود ۶۰ سال پابرجا ماند تا اینکه لیونل مسی در سال ۲۰۱۲ از آن عبور کرد.
۱۰. لاسلو کوبالا
لاسلو کوبالا پس از آنکه در سال ۱۹۵۰ به عنوان پناهندهای از مجارستان وارد بارسلونا شد، به یکی از بزرگترین اسطورههای تاریخ باشگاه تبدیل شد. او چهره اصلی تیم مشهور «پنج جام» بارسلونا بود. کوبالا در ۱۸۶ مسابقه لالیگا موفق شد ۱۳۱ گل به ثمر برساند. او چهار بار با بارسلونا قهرمان لالیگا شد و طی ۱۱ فصل حضور در این تیم در مجموع ۱۴ جام به دست آورد.
کوبالا همچنان یکی از برترین گلزنان تاریخ باشگاه محسوب میشود. او در اوایل دهه ۱۹۸۰ به عنوان سرمربی نیز هدایت بارسلونا را بر عهده گرفت و مجسمه او همچنان در بیرون ورزشگاه نیوکمپ قرار دارد.
۹. رونالد کومان
اگر به آمار دوران حرفهای رونالد کومان نگاه کنید و ببینید که او در ۶۸۵ مسابقه در هلند و اسپانیا ۲۳۸ گل به ثمر رسانده، احتمالاً تصور خواهید کرد که یکی از بهترین مهاجمان فوتبال اروپا در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ بوده است. اما این تصور اشتباه است. کومان بیشتر دوران حرفهای خود را به عنوان مدافع آزاد و آخرین بازیکن خط دفاعی پیش از دروازهبان سپری کرد.
با این حال، او تنها در دوران حضورش در بارسلونا ۸۸ گل به ثمر رساند و طی شش فصل، چهار لالیگا، سه سوپرجام و یک قهرمانی اروپا به دست آورد. بخش زیادی از گلهای کومان با شوتهای راه دور و ضربات ایستگاهی به ثمر میرسید. فرقی نمیکرد ضربه آزاد پشت محوطه جریمه باشد، یک شوت قدرتمند از فاصله دور یا ضربه پنالتی در شرایط پرفشار؛ کومان تقریباً همیشه راهی برای فرستادن توپ به تور دروازه پیدا میکرد.
۸. لوئیس سوارز
این دومین لوئیس سوارز بزرگ حاضر در فهرست بهترین بازیکنان تاریخ بارسلونا است. مهاجم اروگوئهای بین سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰ در نیوکمپ درخشید؛ دورهای طلایی که او در کنار لیونل مسی و نیمار خط حمله بارسا را تشکیل میداد. اگر مسی با حرکتهای انفرادی و پاسهای دقیق شناخته میشد و نیمار غیرقابل پیشبینی و تکنیکی بود، سوارز تمامکننده بیرحم این خط حمله بود.
او بازیکنی جنگنده، فیزیکی و فوقالعاده دقیق در مقابل دروازه بود. سوارز در ۲۸۳ مسابقه برای بارسلونا ۱۹۸ گل به ثمر رساند و چهار قهرمانی لالیگا، یک لیگ قهرمانان و افتخارات متعدد دیگری کسب کرد. او را میتوان یکی از بهترین مهاجمان نوک خالص در تاریخ بارسلونا دانست.
تنها افتخار بزرگی که سوارز در دوران حضورش در کاتالونیا به دست نیاورد توپ طلا بود. با این حال، هرکسی که عملکرد او در فصل ۱۶-۲۰۱۵ و ثبت ۵۹ گل در ۵۳ مسابقه را دیده باشد، میداند که او شایستگی رقابت برای این جایزه را داشت.
۷. سرخیو بوسکتس
سرخیو بوسکتس هیچوقت بازیکنی نبود که به دنبال جلب توجه باشد. او گلهای خیرهکننده از راه دور نمیزد، با دریبلهای نمایشی چند بازیکن را پشت سر نمیگذاشت و با تکلهای پر سر و صدا تماشاگران را از روی صندلی بلند نمیکرد. کاری که بوسکتس انجام داد، رسیدن به بالاترین سطح ممکن در اجرای اصول ساده فوتبال بود؛ تا جایی که بیش از ۱۵ سال به قلب تپنده بارسلونا تبدیل شد.
او با دقتی فوقالعاده سرعت بازی را کنترل میکرد، تنها زمانی حرکت میکرد که لازم بود، پاسهایش را با دقت بسیار بالا ارسال میکرد و توانایی حیرتانگیزی در خواندن بازی داشت. بوسکتس منتظر ایجاد خطر نمیماند؛ او خطر را قبل از شکل گرفتن تشخیص میداد و در بسیاری از مواقع توپ را پیش از آنکه حمله حریف جدی شود قطع میکرد.
خوان رومان ریکلمه، اسطوره فوتبال آرژانتین، زمانی گفته بود که «بوسکتس دنیای فوتبال را گیج کرد»؛ اشارهای به این موضوع که پس از ظهور او، تیمها از هافبکهای دفاعی خود انتظار داشتند ویژگیهای یک بازیکن شماره ۱۰ را نیز داشته باشند. بوسکتس بیش از ۷۰۰ بار برای بارسلونا به میدان رفت و تعداد زیادی جام به دست آورد. شاید در دوران اوجش آنطور که باید مورد توجه قرار نگرفت، اما هرچه زمان میگذرد ارزش واقعی او بیشتر مشخص میشود.
۶. کارلس پویول
در تیمهای بزرگ بارسلونا در قرن حاضر، معمولاً بخش زیادی از توجه به هافبکها و مهاجمان اختصاص پیدا میکند؛ اما موفقیت بارسا به همان اندازه به قدرت، جنگندگی و رهبری خط دفاعی نیز وابسته بود. مظهر تمام این ویژگیها کارلس پویول بود. پویول چیزی فراتر از یک مدافع میانی بود. او قلب تیم محسوب میشد.
دفاع بدون حاشیه، اراده تمامنشدنی، روحیه جنگندگی و موهای بلند و مشهورش، از او شخصیتی فراموشنشدنی ساخته بود. حضور پویول در زمین میتوانست آشفتگی را به آرامش تبدیل کند و به سبک هجومی بارسلونا نظم بدهد. بدون حضور او و رهبری فوقالعادهاش در خط دفاعی، بازیکنانی مانند ژاوی، آندرس اینیستا و لیونل مسی شاید آزادی عمل مشابهی برای تسلط بر مسابقات نداشتند.
پویول قلب تپنده یکی از بزرگترین نسلهای تاریخ بارسلونا و همان نوع رهبری بود که هر تیم بزرگی به آن نیاز دارد.
۵. یوهان کرایف
واقعیت این است که موفقترین دوران یوهان کرایف به عنوان بازیکن در آژاکس رقم خورد؛ جایی که یکی از رهبران اصلی انقلاب «فوتبال کامل» بود و به تیم کمک کرد بین سالهای ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳ سه بار متوالی قهرمان اروپا شود. کرایف در پنج سال حضورش به عنوان بازیکن بارسلونا تنها دو جام به دست آورد، اما تأثیر او بر این باشگاه بسیار فراتر از تعداد جامها بود.
حرکات ظریف با توپ، هوش تاکتیکی بالا و توانایی به ثمر رساندن گلهای غیرمنتظره باعث شد تیمی که بیش از یک دهه قهرمان لالیگا نشده بود دوباره جان بگیرد. او الهامبخش نسل جدیدی از بازیکنان از جمله کارلس رکساچ شد و فلسفهای را در باشگاه زنده کرد که بر گردش روان توپ، هوش و جابهجایی بازیکنان در مناطق مختلف زمین استوار بود.
کرایف حدود یک دهه بعد همراه با رکساچ به نیوکمپ بازگشت؛ این بار در نقش سرمربی. او در این دوره پایههای هویت بلندمدت بارسلونا را بنا کرد؛ هویتی که بعدها بر فوتبال پپ گواردیولا، ژاوی، لیونل مسی و نسلهای مختلف ستارههای بارسلونا تأثیر گذاشت. کرایف چیزی فراتر از یک بازیکن یا مربی بود؛ او یکی از اصلیترین مغزهای متفکر پشت بارسلونای مدرن است.
۴. ژاوی هرناندز
اگر قرار باشد تنها یک بازیکن را انتخاب کنیم که بیش از همه نمایانگر هویت و فلسفه بارسلونا باشد، انتخاب ژاوی هرناندز کاملاً منطقی است. ژاوی در کاتالونیا متولد شد و در آکادمی مشهور لاماسیا پرورش یافت. او تمام ارزشهای فوتبالی بارسلونا را در وجود خودش داشت؛ ترجیح هوش به قدرت، کنترل توپ به درگیری فیزیکی و موفقیت گروهی به درخشش فردی.
ژاوی در مرکز زمین فقط بازی نمیکرد؛ بلکه آن را رهبری و تنظیم میکرد. سبک بازی او حتی تعریف هافبک میانی در فوتبال مدرن را تغییر داد. ژاوی فقط محصول سیستم بارسلونا نبود؛ خودش به تجسم کامل همان سیستم تبدیل شده بود و برای بیش از یک دهه قلب تپنده تیم محسوب میشد.
۳. رونالدینیو
تأثیر رونالدینیو بر بارسلونا را میتوان در سه بخش اصلی خلاصه کرد. اول اینکه پس از چند سال رکود، او یکی از مهمترین عوامل بازگشت بارسلونا به دوران موفقیت در میانه دهه ۲۰۰۰ بود. رونالدینیو به بارسا کمک کرد دو بار پیاپی قهرمان لالیگا شود، سوپرجام اسپانیا را فتح کند و در نهایت قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را نیز به دست آورد.
دوم اینکه رونالدینیو نقش مهمی در سالهای ابتدایی دوران حرفهای لیونل مسی داشت. او به نوعی مربی و راهنمای ستاره جوان آرژانتینی بود و حتی گفته میشود در فراهم شدن فرصت حضور مسی در تیم اصلی نیز نقش داشت. رونالدینیو هنگام جدایی از بارسلونا در سال ۲۰۰۸، پیراهن معروف شماره ۱۰ را نیز به مسی سپرد؛ انتقالی نمادین از یک ستاره بزرگ به ستارهای که قرار بود دوران جدید باشگاه را بسازد.
اما سومین و شاید مهمترین ویژگی رونالدینیو، چیزی بود که کمتر بازیکنی مانند او به نیوکمپ آورد: شادی خالص فوتبال. دریبلهای غیرقابل پیشبینی، پاسهای بدون نگاه و لبخند همیشگی او به هواداران یادآوری میکرد که فوتبال در اصل باید درباره خلاقیت، آزادی و لذت باشد؛ همان چیزی که برزیلیها از آن با مفهوم «بازی زیبا» یاد میکنند.
۲. آندرس اینیستا
اگر بوسکتس تنظیمکننده ضربآهنگ خط میانی بارسلونا بود و ژاوی قلب آن، آندرس اینیستا را میتوان جرقه این خط میانی دانست؛ بازیکنی که نظم و آشوب را به شکلی مرگبار در کنار یکدیگر قرار میداد. حرکات سریع پا، تعادل فوقالعاده و توانایی عبور از چند مدافع در فضای محدود باعث شده بود این هافبک اسپانیایی در کسری از ثانیه دفاع را به حمله تبدیل کند.
اینیستا میتوانست تنها با یک لمس توپ، نظم دفاع حریف را به هم بریزد. تطبیقپذیری او نیز فوقالعاده بود. اینیستا میتوانست در کنارهها، عقبتر در خط میانی یا پشت مهاجم بازی کند و در هر پستی همان هوش و ظرافت همیشگی را به نمایش بگذارد. او همچنین توانایی ویژهای در زدن گلهای مهم داشت.
مشهورترین نمونه، گل دقایق پایانی مقابل چلسی بود که بارسلونا را به فینال لیگ قهرمانان فصل ۰۹-۲۰۰۸ رساند؛ رقابتی که بارسا در نهایت قهرمان آن شد و جایگاه خود را در میان بزرگترین تیمهای تاریخ فوتبال تثبیت کرد.
۱. لیونل مسی
اگر رونالدینیو در سالهای ابتدایی حضور لیونل مسی در تیم اصلی نقش راهنما را داشت، کارلس رکساچ کسی بود که میتوان ادعا کرد این استعداد آرژانتینی را کشف کرد. رکساچ در زمانی که مسی تنها ۱۲ سال داشت و برای حضور در بارسلونا آزمایش میداد، قرارداد معروف او را روی یک دستمال کاغذی امضا کرد. در آن زمان رکساچ میدانست که باشگاه در حال جذب نوجوانی فوقالعاده بااستعداد است که البته از نظر جسمانی هنوز رشد کاملی نداشت. حتی رئال مادرید نیز شرایط او را دنبال میکرد.
اما شاید رکساچ هم نمیدانست که آن نوجوان قرار است نه تنها به بزرگترین بازیکن تاریخ بارسلونا، بلکه از نگاه بسیاری به بهترین بازیکن تاریخ فوتبال تبدیل شود. دوران حضور مسی در بارسلونا پر از لحظاتی است که یک دوره کامل از تاریخ فوتبال را تعریف میکنند.
از گل انفرادی تماشایی مقابل ختافه که شباهت زیادی به گل مشهور دیگو مارادونا در سال ۱۹۸۶ داشت، تا اولین هتتریکش مقابل رئال مادرید در سال ۲۰۰۷. از ضربه سر دیدنی او مقابل منچستریونایتد در فینال لیگ قهرمانان سال ۲۰۰۹ گرفته تا رکورد باورنکردنی ۹۱ گل در یک سال تقویمی در سال ۲۰۱۲. هر کدام از این اتفاقات به بخشی از تاریخ فوتبال تبدیل شدند.
میراث مسی در بارسلونا را میتوان تنها با یک کلمه توصیف کرد:
جاودانه
داستانی که طی ۱۷ فصل فراموشنشدنی نوشته شد و شاید هیچ بازیکنی در آینده نتواند آن را تکرار کند؛ چه برسد به اینکه از آن عبور کند.
جمع بندی
تاریخ باشگاه بارسلونا با نام بازیکنانی گره خورده است که هرکدام در دورهای متفاوت، نقش مهمی در موفقیت و شکلگیری هویت این تیم داشتهاند. از ستارههای قدیمی مانند لاسلو کوبالا، یوهان کرایف و سزار رودریگز گرفته تا نسل طلایی ژاوی، اینیستا، پویول، بوسکتس و لیونل مسی، همه این بازیکنان بخشی از داستان بزرگ بارسلونا هستند.
آنچه بهترین بازیکنان تاریخ بارسلونا را متمایز میکند فقط تعداد گلها، پاس گلها یا جامهایشان نیست؛ بلکه تأثیری است که روی سبک بازی، فرهنگ باشگاه و خاطرات هواداران گذاشتهاند. بازیکنانی مانند رونالدینیو با فوتبال تماشایی خود شور و هیجان را به نیوکمپ بازگرداندند، کرایف پایههای فلسفه مدرن بارسلونا را شکل داد و ژاوی و اینیستا این سبک را در بالاترین سطح به نمایش گذاشتند.
در میان تمام این اسطورهها، لیونل مسی جایگاهی ویژه دارد. رکوردهای بیشمار، گلهای تاریخی، افتخارات فردی و تیمی و ۱۷ فصل حضور فراموشنشدنی در بارسلونا باعث شده او نهتنها بهترین بازیکن تاریخ این باشگاه، بلکه از نگاه بسیاری یکی از بزرگترین فوتبالیستهای تمام دوران باشد.
در نهایت، انتخاب بهترین بازیکنان تاریخ بارسلونا همیشه میتواند با اختلافنظر همراه باشد؛ اما چیزی که قابل انکار نیست، نقش این ستارهها در تبدیل بارسلونا به یکی از بزرگترین، محبوبترین و تأثیرگذارترین باشگاههای تاریخ فوتبال است.














