سلام به رفقای اهل دل و پایه ثابت های ستون حواشی مجله بت فوروارد. امروز قراره بریم سراغ داستانی پر از کینه و انتقام تو دنیای فوتبال. داستانی که یک طرفش استادیوم افسانه ای آزتکا تو مکزیک قرار داره و طرف دیگه اش تیمی که چهل ساله با کابوس این ورزشگاه شبا از خواب میپره. بله درست حدس زدید، قراره درباره تقابل حساس انگلیس و مکزیک تو مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی صحبت کنیم. جایی که سهشیرها باید دوباره پاشون رو بذارن تو قتلگاهی که تلخ ترین خاطره تاریخ فوتبالشون توش رقم خورده. قراره ببینیم آیا این بار میتونن از این جهنم جون سالم به در ببرن یا دوباره همون تراژدی قدیمی قراره براشون تکرار بشه.
سایه سنگین دست خدا
آزتکا
برای اینکه بفهمیم چرا این بازی برای انگلیسی ها انقدر ترسناکه باید ماشین زمان رو روشن کنیم و برگردیم به چهل سال پیش. بیست و دوم ژوئن سال هزار و نهصد و هشتاد و شش، ورزشگاه آزتکا با صد و چهارده هزار تماشاگر آماده یک نبرد حیثیتی بین انگلیس و آرژانتین بود. اون زمان فقط چهار سال از جنگ فالکلند بین این دو تا کشور گذشته بود و بازی فراتر از یک مسابقه فوتبال بود. تو اون روز تاریخی دیگو آرماندو مارادونا کاری با انگلیسی ها کرد که تا آخر عمرشون فراموش نمیکنن.
مارادونا تو دقیقه پنجاه و یک با اون پرش معروفش توپ رو با دست از بالای سر پیتر شیلتون وارد دروازه کرد و در کمال ناباوری داور گل رو قبول کرد. همون گلی که بعدا به دست خدا معروف شد و داغش هنوز رو دل بریتانیایی ها مونده. اما دیگو به همین هم راضی نشد و فقط چهار دقیقه بعد، توپ رو از وسط زمین برداشت و با دریبل زدن نصف تیم انگلیس یکی از قشنگ ترین گل های تاریخ فوتبال رو زد که بهش لقب گل قرن رو دادن. انگلیس تو اون بازی با وجود گل گری لینه کر در نهایت دو بر یک باخت و با چشم های گریون از جام جهانی خداحافظی کرد. حالا بعد از چهار دهه، پسران انگلیس با کاپیتانی هری کین قراره دوباره برگردن به همون چمن تا شاید بتونن این خاطره شوم رو پاک کنن.
جهنم مکزیکوسیتی در انتظار شاگردان توخل
اما چالش اصلی انگلیس تو این بازی فقط خاطرات تلخ گذشته و حضور هوادارای پرشور مکزیکی نیست. توماس توخل که الان هدایت تیم ملی انگلیس رو بر عهده داره به خوبی میدونه که تیمش باید با یک دشمن نامرئی و به شدت بی رحم بجنگه و اون چیزی نیست جز ارتفاع وحشتناک مکزیکوسیتی. ورزشگاه آزتکا تو ارتفاع دو هزار و دویست و چهل متری از سطح دریا قرار داره و بازی کردن تو اون شرایط برای بازیکن های اروپایی که به هوای فشرده عادت ندارن مثل یه کابوس تمام عیاره. نفس کشیدن تو این ارتفاع برای یه آدم معمولی سخته چه برسه به بازیکنی که باید نود دقیقه تو بالاترین سطح فوتبال دنیا بدوه و با حریف درگیر بشه.
توخل آلمانی تو مصاحبه اخیرش خیلی صادقانه اعتراف کرده که این بازی یکی از قشنگترین و در عین حال سختترین چالش های تورنمنته. اون به صراحت گفته که سازگاری کامل با این ارتفاع تو این زمان کم عملا غیرممکنه اما تیمش خودش رو برای هر سناریویی آماده کرده. انگلیسی ها میدونن که از دقیقه شصت به بعد ممکنه ریه هاشون کم بیاره و دقیقا همون موقع است که مکزیکی های میزبان با نفس های تازه تر قراره فشار رو چند برابر کنن. این یه جنگ فرسایشیه که توش هر تیمی از نظر بدنی کم بیاره شک نکنید که مجازات میشه.
دیوار بتنی مکزیک در خانه
آزتکا
اگه فکر میکنید فقط ارتفاع و تاریخ قراره جلوی انگلیس وایسه سخت در اشتباهید. تیم فعلی مکزیک خودش غول بی شاخ و دمه که تو این جام جهانی آمار خیره کننده ای از خودش به جا گذاشته. مکزیکی ها تا اینجای تورنمنت هشت تا گل زدن و جالبتر اینکه حتی یک گل هم نخوردن. اونا تو ورزشگاه آزتکا یک رکورد فوق العاده دارن و هیچوقت تو مسابقات جام جهانی تو این استادیوم شکست نخوردن. ترکیب این خط دفاعی نفوذناپذیر با حمایت وحشتناک هوادارایی که کل پایتخت رو به تسخیر خودشون درآوردن از آزتکا یه قلعه ترسناک ساخته که فتح کردنش برای هر تیمی شبیه به ماموریت غیرممکن به نظر میرسه.
نکته مهم دیگه اینه که این بازی آخرین مسابقهایه که تو این دوره از جام جهانی تو خاک مکزیک برگزار میشه. یعنی مکزیکی ها با تمام وجودشون میان تو زمین تا تو آخرین میزبانیشون یه جشن صعود باشکوه رو تو خونه بگیرن و هواداراشون رو خوشحال کنن. انگلیس اگه میخواد از این مرحله عبور کنه باید فراتر از توانش ظاهر بشه وگرنه قلعه آزتکا دوباره تبدیل به قبرستان بزرگ برای آرزوهای سهشیرها میشه. تقابل هری کین و خط حمله انگلیس با دیوار بتنی مکزیک دیدن داره.
تا اخبار و حواشی بعدی، کلاه تیمتون رو سفت بچسبید…
