وقتی بچه های تیم زیر ۲۳ سال درس «ملیگرایی» میدن
این روزها حاشیه تو ورزش ما دیگه اون معنای قدیمی رو نداره. حاشیه شده متنِ زندگی ما. امروز میخوایم از بچههایی بگیم که تو جام ملتهای آسیا، تو مستطیل سبز ، کاری کردن که خیلی از بازیکنای تیم بزرگسال، جرئت فکر کردن بهش رو هم ندارن. صحبت از تیم ملی زیر ۲۳ ساله، همونایی که نشون دادن برای «ملی» بودن، لازم نیست حتماً سن و سالی ازت گذشته باشه، فقط کافیه قلبت برای مردم بتپه.
اپیزود اول:
نطقهایِ توخالی و فرمایشی آقای مربی در اردو!
فریاد سکوت تیم ملی امید ایران – دیدار با امیر قلعهنوعی
قبل از شروع رقابتهای جام ملتهای آسیا، خبر رسید که امیر قلعهنویی به اردوی این بچهها سر زده. حالا بماند که هدفِ فنی چی بوده، اما جناب سرمربی طبق معمولِ این سالهاش، شروع کرده بود به نطقهای حماسی در وصفِ حکومتی که همه میدونیم چه روزگاری برای مردم رقم زده. واقعاً آدم نمیدونه بخنده یا تأسف بخوره! آقای قلعهنویی، «ژنرال کاغذی» واقعاً خجالتآوره که اینطور برای این حکومت فاسد و جنایتکار ارادت نشون میدی. اون هم تو شرایط که میبینی مردم کف خیابونن، شما خواستی با این حرفا به بچههای زیر ۲۳ سال بفهمونی که این تیم، تیمِ این حکومته، اما کور خوندی رفیق! این بچهها گوششون به این حرفای پوچ امثال بدهکار نیست و نشون دادن خیلی بزرگتر از این حرفا و این تحلیلهای صدمن یه غاز هستن. جوابِ این همه چاپلوسی رو هم درست جایی دادن که باید میدادن.
سرودی که خونده نشد؛ فریادِ سکوت در جوابِ نطقهای فرمایشی
لحظه پخش آهنگ ابتدایی بازی با کره جنوبی، تیر خلاصی بود به تمام اون تملقهای ژنرال کاغذی. وقت سرود پخش شد، لبهای بازیکنای تیم زیر ۲۳ سال حتی یه میلیمتر هم تکون نخورد. اونا ایستادن، اما نخوندن. این سکوت، از هر فریادی بلندتر بود. این بچهها به خوبی تفاوت بین «سرود ملی» و «سرود یه حکومت» رو میفهمن. اونا فهمیدن که این موسیقی، صدای دردهای مردم تو خیابون نیست، پس ترجیح دادن با سکوتشون، کنار مردمی بایستن. باریکلا به شرفتون که با اون همه فشار و اون سخنرانیهای فرمایشیِ قبل بازی، طرفِ درستِ تاریخ ایستادین.
اپیزود دوم:
تلنگر به بعضیها؛ شما ستارههای کاغذی هستین یا ملیپوشِ مردم؟
تیم ملی فوتبال ایران
در حالی که این جوونها اینطور با مردم همراهی میکنن، آدم دلش میسوزه وقتی نگاهی به تیم ملی بزرگسالان میندازه. آقایونِ ستاره، شما که ادعای حرفهای بودن دارین، شما که قراردادهایتان با صفرهای بیشمار بسته میشه، دقیقاً کجای این پازل ایستادین؟ البته تعداد کمی از بازیکنای ملیپوش بزرگسال تا الان با مردم همراهی کردند ولی اکثرشون هنوز ترجیح دادن چشمشون رو روی حقیقت ببندن. یادمون نرفته همین چند وقت پیش زمان پخش سرود این حکومت، سلام نظامی دادید!
یه سری اسطورههای فوتبال و ورزش، از سال ۱۴۰۱ و حتی قبلتر بیواهمه کنار مردم ایستادن، شما حداقل توقع این بود که یه پیام، یه استوری، یه همراهیِ کوچیک با دردهای این مردم داشته باشین. هنوز هم تا دیر نشده می تونید از کشتی این حکومت که در حال غرق شدنه بیاید بیرون..
امضای شرف پایِ برگه تاریخ؛ شما موندگار شدین، نه بلهقربانگوها
اخیرا، ورزشکارای زیادی از رشتههای مختلف، از کشتی، وزنهبرداری و فوتبال گرفته تا قایقرانی و کوهنوردی، نشون دادن که پهلوانی هنوز زندهست. اونایی که فریاد مردم شدن. دمشون گرم که نذاشتین واژه «ورزشکار ملی» لوث بشه.
بچههای تیم زیر ۲۳ سال، با ورود قلعهنویی تو اردوشون و اون تملقهای عجیبش، نه تنها رنگ عوض نکردند، بلکه نشون دادن که میشه لباس تیم ملی رو پوشید، اما نوکرِ قدرت نبود. این تورنمنت تموم میشه، اما این حرکت شما تو حافظه تاریخی این ملت موندگار میشه.
شما «ملی» بودنتون رو امضا کردید، درست همونجایی که یه عده امضاشون رو پای قراردادهای رانتی و چاپلوسی برای موندن تو قدرت زدن.
تا اپیزود بعدی به امید آزادی…
