تا حالا دیده بودید یه تیم فوتبال به جای بطری آب معدنی با کپسول اکسیژن و قرص فشار بیاد تو زمین. سلام به رفقای اهل دل و پایهثابتهای ستون حواشی مجله بت فوروارد. امروز قراره بریم سراغ شاهکار تیم ملی ایران جلوی بلژیک. مسابقهای که بعضی رسانهها دارن ازش یه حماسه میسازن اما حقیقت ماجرا یه کمدی تلخ از فرار از شکست بود.
رکوردشکنی با بوی کافور و پماد مفاصل
مسن ترین تیم تاریخ
امیر قلعهنویی تو بازی با بلژیک تصمیم گرفت تیمی رو بفرسته تو زمین که میانگین سنیش ۳۲ سال و ۱۸۱ روز بود. ما رسما با این ترکیب به مسن ترین تیم تاریخ جام جهانی تبدیل شدیم و رکورد پیرمردهای آلمان ۱۹۹۸ رو پودر کردیم. حالا آقایون تو بوق و کرنا کردن که دیدید چه تجربه بالایی داشتیم. اما بیایید با خودمون روراست باشیم. تیمی که با این سن و سال میره تو زمین بیشتر از اینکه لرزه به اندام حریف بندازه آدم رو نگران میکنه. وقتی ترکیب اصلیت از بازیکنانی تشکیل شده که خیلیاشون دارن به مرز چهلسالگی نزدیک میشن آدم حس میکنه به جای مسابقات جهانی داره فوتبال پیشکسوتان رو با دور کند تماشا میکنه. ما به عنوان مسن ترین تیم تاریخ فقط رفتیم تو زمین که یه وقت رکوردهای گینس خالی نمونه.
شاهکار تاکتیکی؟ نه داداش فقط شانس آوردیم
حالا خیلیا دارن این مساوی صفر-صفر رو به اسم یه مقاومت جانانه و نظم دفاعی میفروشن. اما اگه نود دقیقه بازی رو بدون تعصب نگاه کرده باشید قشنگ متوجه میشید که مسن ترین تیم تاریخ جام جهانی تو زمین عملا نقش تماشاچی ویژه رو داشت.
ماجرا این بود که بلژیکیها داشتن برای خودشون فوتبال بازی میکردن و از چپ و راست حمله میکردن. بازیکنای ما هم فقط با چشم مسیر توپ رو دنبال میکردن که یه وقت سرگیجه نگیرن. تنها تاکتیکمون این بود که همگی تو محوطه جریمه خودی جمع بشیم و دعا کنیم توپها بخوره به تیرک یا دروازهبان یه کاری بکنه. ما عملا تو زمین هیچ کار خاصی نکردیم و نه خلاقیت تو خط هافبک داشتیم نه ضدحمله زهرداری زدیم. فقط اونقدر دفاع کردیم که مهاجمهای بلژیک از گل نزدن خسته شدن و شانس آوردیم که نباختیم.
فرار بزرگ وقتی از تیم ۱۰ نفره هم میترسیم
مسن ترین تیم تاریخ
اما خندهدارترین بخش این کمدی کجا بود. اونجا که بلژیک تو جریان بازی یه بازیکنش رو از دست داد و ۱۰ نفره شد. تو فوتبال قانون نانوشتهای هست که میگه وقتی حریف یه یار کمتر داره تیمت باید جون بگیره و بره برای زدن گل پیروزی. اما خب وقتی ساق پاها از شدت خستگی داره سوت میکشه و سیستم تنفسی بازیکنا رو به اتمامه تیم مقابل اگه پنج نفره هم بشه فرقی به حال ما نمیکنه.
ایران نتونست حتی جلوی یه تیم ۱۰ نفره هم صاحب توپ و میدون بشه و دو تا پاس سالم به هم بده.وقتی تیمت تو کل بازی فقط ۳۰ درصد توپ رو داشته، ۲۳ تا شوت از حریف خورده و روی کاغذ فقط ۱۹۸ پاس سالم داده، آمار بازی قشنگ داد میزنه که ما تو زمین فقط تماشاچی بودیم، در واقع بازیکنای ما تو دلشون خدا رو شکر میکردن که بلژیک اخراجی داده چون حالا یه نفر کمتر بود که بخواد بهمون حمله کنه. مسن ترین تیم تاریخ تو اون لحظات فقط دو دستی به همون مساوی صفر-صفر چسبیده بود و هیچ میلی برای بردن نداشت.
خلاصه رفقا این یک امتیاز نه حماسه بود نه نشونه قدرت تاکتیکی. فقط یه معجزه بود جلوی تیمی که خودش هم باورش نمیشد چطور نتونسته دروازه این موزه تاریخ طبیعی رو باز کنه. باید بشینیم و ببینیم تو بازیهای بعدی این ترکیب بازنشسته قراره بازم روی شانس و اتوبوس حساب باز کنه یا بالاخره کادر فنی قبول میکنه که فوتبال مدرن نیاز به جوونی و دوندگی داره.
تا حاشیه بعدی، فوتبالی بمونید
